Ars Metrica

Achegas para a delimitación da palavra-rima e outros procedementos repetitivos:

revisión dalgúns conceptos

No capítulo IV da Arte de Tro­var que pre­cede ao Can­cioneiro da Bib­li­oteca Nacion­al de Lis­boa (Cód. 10991) —iden­ti­fic­ado como B no conxunto da tradi­ción manuscrita da lírica galego-por­tuguesa— ex­plica o an­ón­imo autor que os trobadores deben “poer rima­das e igua­das” as es­tro­fas das can­ti­gas, porque —con­tinúa— “d’outra guisa non po­deri­am caber no som que bem fosse” (cf. Tavani 1999: 46). Non se poder­ían re­sum­ir mel­lor e con menos pa­lab­ras as claves da com­posi­ción das can­ti­gas ou can­tares. E é que manex­arse con destreza nas artes de rimariguar os tex­tos ase­gura­ba a boa reputa­ción do autor nos cír­cu­los cortesáns e axudaba a con­seguir o seu re­coñece­mento lit­er­ario. Abunda, en efecto, o cor­pus galego-por­tugués en tex­tos nos que al­gúns trobadores fan doutros com­pañeir­os de escola (xo­grares prin­cip­al­mente) o obx­ecto de dur­as crít­ic­as por non dom­in­ar as artes do trobar. Lourenço foi, sen dú­bida, o per­son­axe máis de­nostado, non só pola pou­ca destreza para ex­er­cer as act­ivid­ades que lle cor­res­pondían á súa con­di­ción de xo­grar, senón tamén, e sobre to­do, pola súa par­ti­cipa­ción na pro­du­ción poét­ica, cando, en real­id­ade, “de trobar nulha rem non sabedes, / nen rrimades nen ssabedes iguar”, como lle re­crim­ina Pero Gar­cia (Bur­galês) no de­bate poético que con el mantén, Quero que ju­lguedes, Pero Gar­cia (LPGP 88,13, vv. 4-5 II). Read more